Blog: in het Hier en Nu

“Wat heb je een prachtige baan!” Aldus mijn contactpersoon van een event in Level Eleven Amsterdam onlangs. Dan word je even uit de waan van de dag gehaald en teruggezet in ‘het Hier en Nu’: want inderdaad: ik heb een job om van te dromen! Maar wat maakt het dat je plezier hebt in je werk en je er energie van krijgt?

Mijn reis naar Indonesië in maart 2016 heeft mij met beide voeten op de grond gezet en aangestipt wat nu écht belangrijk is in mijn leven en waar ik nu echt gelukkig van wordt. Vanuit een zakenrelatie/vriendschap van mijn grootvader, heb ik samen met een vriendin de boerderij Bibit Baru bezocht: een zaadbedrijf op het Indonesische eiland Java. Allereerst maken we kennis met een groot aantal medewerkers en laten ze ons het productieproces van A tot Z zien. Een bijzondere ervaring die intense maar ook humoristische momenten met zich meebrengt.

Zo komen we tijdens onze rondleiding op de farm planten tegen die niet op tafels zijn geplaatst, zoals alle andere planten. Ik vraag aan de manager van de farm waarom dit zo is. “Dit zijn tomatenplanten” antwoordt hij en groeien tot zo’n 2 à 2,5 meter hoog, vandaar dat ze niet op de tafels staan omdat ze anders tegen het plafond aan groeien. Ik antwoord begrijpelijk: “Aah vandaar. Maar, daar kunnen jullie Indonesiërs toch helemaal niet bij?” Op het moment dat ik het zeg, schrik ik van mijn uitspraak. Soms is het nog best lastig inschatten wat wel en niet beleefd is en wanneer je de grens voorbij gaat. Maar dan stopt hij. En valt bijna op de grond van het lachen. Gierend roept hij dat ze daar ook buitenlanders voor in dienst hebben die niet net zo klein zijn als de Indonesiërs. De daaropvolgende 20 minuten lopen we met elkaar over de boerderij. Ik twee koppen groter dan hij, maar geïnspireerd door de manier hoe ze met elkaar en met ons omgaan. Het voelt nu al als familie.

Na de rondleiding was één van onze gedachtes: het gaat hier wel erg amateuristisch allemaal. Nagenoeg geen machines; alle zaadjes worden stuk voor stuk met de hand gecontroleerd op kwaliteit en een plasje slootwater in de grond om je schoenzolen schoon te maken voordat je de kas in loopt. Hygiëne noemen ze dat. Dan komen we in gesprek met de trouwe medewerkers en de inspiratiebron en eigenaar van het bedrijf: de 80-jarige meneer Basuki. Een hele eer om alles te mogen bezichtigen en kennis te maken met de medewerkers en eigenaar. We voelen ons bijna opgelaten hoe iedereen oprecht de tijd en rust voor ons neemt. Maar als we voelen dat de eer wederzijds is beginnen onze gedachtes te malen. De warmte die we voelen, de medewerkers die we spreken en de inspiratie die we meekrijgen doet ons één dingen beseffen. In Bibit Baru staat de mens centraal. Dat was dan ook het keyword van het bedrijf: Human! Tijdens de ontmoeting met meneer Basuki wordt het duidelijk dat er bewuste keuzes worden gemaakt om bijvoorbeeld geen machines aan te schaffen. Een keuze als onderdeel van een visie voor nu en in de toekomst om de mens centraal te laten staan. Ze zullen geen enkele zakenrelatie aangaan, waarbij het contact niet binnen deze visie past. Ook al staat er een grote omzet tegenover. Dat zet ons wel weer aan het denken…

In de Westerse wereld is de technologie de mens voorbij gelopen en dit valt nagenoeg niet meer terug te draaien. In Indonesië hebben wij kunnen proeven en ervaren dat de mens nog volledig centraal staat en ze er tegelijkertijd alles aan doen om ook voor te blijven op de technologie. Wat is hier nu het ontwikkelingsland vraag ik me dan af? Hoeveel mensen gaan er zonder plezier iedere dag weer naar hun werk in de Westerse landen? Te veel mensen leven hier om te werken, maar in Indonesië: daar werken ze om met elkaar te kunnen leven.

En ook bij Regardz draait het om mensen en brengen we dagelijks in heel Nederland mensen samen. Want ondanks de digitale wereld waarin we leven, kunnen mensen niet zonder elkaar. Is dat dan de reden waarom ik mij zo thuis voel bij Level Eleven Amsterdam en bij Regardz?

Nieuwsgierig hoe ik dit toepas in mijn functie als event manager binnen Level Eleven Amsterdam? Dit lees je in mijn volgende blog 😉